ขอบคุณ…ความรัก

ที่สอนให้ฉันรู้จัก..กับความปวดร้าว

ให้ได้พบเจอ......เรียนรู้เรื่องราว

สอนให้ฉันแกร่งกร้าว...จนพอจะทิ้งใคร

ขอบคุณนะ…คนรัก

... ที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับความอ่อนไหว...

ได้เรียนรู้ว่าการร้องไห้....ไม่เคยช่วยอะไร

ให้รู้ว่าหัวใจเข้มแข็งแค่ไหน.....ก็อ่อนไหวได้เท่ากัน

ขอบคุณนะ…หัวใจ 

ที่เข้มแข็งจนพอจะทิ้งใครที่เคยเฝ้าฝัน

ขอบคุณที่แกร่งพอจะตัดใจ....ทำลายความผูกพัน

เพื่อต่อลมหายใจของฉัน…ที่มันกำลังจะหมดลง

เพื่อตัวฉัน นั้นคือแค่ ....ความงาม

ดีชั่วต่อนาม ไม่ปรากฏ

เพื่อเธอคือ ความดี ทวียศ

ทรงกลดสว่างกระจ่างใจ

อัน ความจริง คือศาสตร์คือความรู้

ประดับอยู่คู่ศิลป์ สวยสดใส

บรรเทาทุกข์ ดูแลคนป่วยไข้

ฉันนั้นไซร้งามถึงซึ่งจิตวิญญาณ

ถามตัวเราเสมอ ว่า

เราคือใคร เราเกิดมาเพื่ออะไร และเรากำลังทำอะไรอยู่

การที่มีเราอยู่ มีใครมีความสุข หรือมีความทุกข์บ้าง

มีเราอยู่ มีคนหัวเราะ หรือร้องไห้กี่คน

ไม่มีใครสามารถทำให้เรารู้สึกต้อยต่ำ

ถ้าเราไม่อนุญาตให้เข้ามาเอง

เราไม่จำเป็นต้องให้ใครมาตัดสินงานของเรา

เราไม่ต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากนัก

แต่เราทำเรื่องเล็กๆ ด้วยหัวใจที่ยิ่งใหญ่ได้ทุกวัน

เรามิอาจร้องขอต่อดวงอาทิตย์

เพื่อขอแสงแดดในยามที่เราเหน็บหนาว

เรามิอาจร้องขอต่อท้องฟ้ายามเราที่เปียกปอน

เราทำได้แค่ หาที่หลบฝนยามเรารู้สึกหนาว

กอดตัวเองเพื่อให้หัวใจเราได้อบอุ่น

การมอบความรักทั้งหมดให้ใครสักคน

ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรักเราตอบ

อย่าหวังที่จะได้รักตอบ

แต่จงรอให้มันงอกงามขึ้นในหัวใจเขา

แต่ถ้ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น ให้พอใจว่า

อย่างน้อยมันก็ได้งอกงามขึ้นในใจของเราเอง

เขาบอกว่าทุกคนมีเวลาที่เท่ากัน

แต่ความจริงแล้วแต่ละคนจะมีเวลาของตัวเอง

อยากบอกว่าเวลานั้นมันไม่ยืดยาวนัก

....อย่าซื้อเวลา...อย่าต่อรองกับเวลา....

ทำในสิ่งที่สมควรทำ...ควรพูด...

อย่าโกหกหรือหลอกตัวเองว่าเรายังมีโอกาส..

อาจมีความหวัง......เท่าที่มีเวลาที่มีอยู่.....

พราะใจเรากับใจคนอื่นไม่เหมือนกัน

ที่สำคัญอย่าหนี....เพราะเราไม่มีวันหนีสิ่งที่มันอยู่ในใจเราเอง......

แง่งามของกาลเวลา.....เมื่อถึงบทสรุป...จงยิ้มรับมันอย่างเต็มใจ.

...และเราจะรู้บทสรุป..... นั้นด้วยใจเราเอง....

ในยามที่ชีวิตเกิดปัญหาไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหน

ขอเพียงเรารู้วิธีการที่จะรับมือ...

ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องยาก

การที่เราพบเจอกับปัญหาในแต่ละวัน

ไม่ว่าจะเล็กน้อยหรือใหญ่โตแค่ไหน

เราก็ต้องค่อยๆ หาวิธีแก้ไขอย่างใช้สติ

และทำให้ทุกปัญหาที่ผ่านเข้ามาเป็นภูมิคุ้มกันชีวิต

รู้จักเรียนรู้จากสิ่งที่ผิดพลาด

รู้จักนำสิ่งที่ผิดพลาดมานำทางชีวิต

และทำชีวิตให้แข็งแรงมากขึ้น...

ค่อยๆ สั่งสมประสบการณ์

หนึ่งประสบการณ์ที่เราเคยผ่านจะกลายเป็น

อิฐหนึ่งก้อนที่ก่อร่างสร้างฐานให้หัวใจเข้มแข็งขึ้น

หลายประสบการณ์จะกลายเป็นบ้านหนึ่งหลัง

โลกเราหมุนไปทุกวัน...

ไม่มีใครบอกได้ว่าพรุ่งนี้ชีวิตต้องเจอกับอะไร

ลมฝนหรือพายุรุนแรงแค่ไหน...

แต่ถ้าวันนี้เราได้สร้างบ้านที่แข็งแรงเอาไว้ในหัวใจแล้ว

ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเจอแรงกระทบจากสิ่งรอบตัว

ต่อให้พายุแรงแค่ไหน...ชีวิตก็มีที่หลบภัย...

“Don’t allow yesterday’s mistake

 to steal your tomorrow’s dream and hope.Don’t

allow yesterday’s success to stop your next move.

Accept the way thing happens

even though it is not what you expect.

It is still okay. Follow your desire,

make sure what you choose is what your heart desires.

Let it go and have fun

อย่ายอมให้เมื่อวานขโมยวันพรุ่งนี้ของเราไป

อย่ายอมให้อดีตฉุดรั้งจนเราไม่กล้าก้าวต่อไปข้างหน้า

อย่ายอมถอยหลัง และรู้สึกด้อยเพียงเพราะต้นทุนเราไม่เหมือนคนอื่น

ไม่แปลกหรอกที่เราจะมีวันเก่าๆ ที่ปวดร้าว

ยอมรับอดีต

แต่อย่ายอมให้อดีตเป็นตัวกำหนดอนาคต

ชีวิตนั้นเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

ชีวิตนั้นสามารถนับหนึ่งใหม่ได้เสมอ

ไม่แปลกหรอกที่เราจะพ่ายแพ้

และมีแผลเก่าเยอะเต็มตัวเต็มหัวใจไปหมด

รู้ไหม มันทำให้เราแข็งแกร่ง

และเป็นต้นกล้าที่แข็งแรงได้อย่างที่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้

ยิ่งพลาดมากๆ

ก็ยิ่งอิ่มเอมใจกับความสำเร็จได้ดี

เพราะขวากหนาม หุบเหว เปลวไฟ ที่ผ่านพ้นมาได้

มันตอกย้ำทำให้เรารู้สึกเสมอว่า....

”ชีวิตเรานั้น   ไม่ธรรมดา”

อยู่ใกล้ตาไกลใจไม่คิดถึง
ไกลตาจึงใกล้ใจทำไมฝัน
ไม่รู้ว่าเวลาไกลตานั้นใกล้ใจกัน
กลายเป็นวันที่มีค่าให้อาวรณ์
ใจเอ๋ยใจไหวเคลื่อนไม่เหมือนเก่า
ใจเอ๋ยใจไม่นิ่งแล้วเหมือนวันก่อน
ใจเอ๋ยใจไหวหวามความอาทร
ใจเอ๋ยใจ อาลัย อาวรณ์ คิดถึงเธอ

ใครหลายคนชอบคิดไปไกลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง...
สิ่งที่ยังไม่เกิด ...ความคิดนี่แหละ...
ที่บั่นทอนพละกำลังส่วนหนึ่งของความสุข
ที่ควรจะเกิด ควรจะมี ให้ลดน้อยลงไป...
บางขณะ ...เราน่าจะทำชีวิตให้ดีกว่านั้นได้ง่ายๆ

แต่เพราะ ความคิด ความกังวล
ทำให้สิ่งที่น่าจะง่าย กลายเป็นสิ่งยุ่งยาก
ถ้าความ คิดบางอย่าง ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า ยิ่งทำให้กังวล
ยิ่งไม่มีความสุข ยิ่งหวาด กลัววันข้างหน้า ก็อย่าไปคิดมันเลย...
แค่ทำวันนี้ให้มีความสุข ทำให้ดีที่สุด กับเวลานี้ที่มีโอกาสนี้...
บางที ใครจะรู้ว่า อะไรๆที่ไปกังวลนั้น อาจจะมา ไม่ถึงก็ได้..
ชีวิตอาจไม่ยาวนานถึงขนาดนั้น

ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้ จะตื่นหรือเปล่า...
อย่ากังวลกับอะไรที่ยังมาไม่ถึง...
มองวันนี้ ...ทำวันนี้ ...มีความสุขกับทุกวินาทีนี้ .....
ที่ยังหายใจอยู่ดีกว่า ...เวลามีพอเสมอ ...สำหรับความสุข ...
ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตที่พบความทุกข์ เป็นชีวิตที่แท้...

ไม่มีความทุกข์...ก็ไม่มีการเติบโต
ความทุกข์เป็นพลังขับเคลื่อนให้หลายอย่างเกิด...
ไม่มีใครไม่มีความทุกข์ ...เพราะนั่นคือการเป็นชีวิต...
ความทุกข์สอนให้แต่ละคนเข้มแข็งในแง่มุมต่างๆ
ถ้าความทุกข์ไม่เข้ามาหา ...ก็จะไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้เป็นอย่างไร ...

ไม่มีความทุกข์...ก็ไม่รู้จักความสุข...
เพราะความทุกข์พิสูจน์ความเป็นคน อ่อนแอ หรือเข้มแข็ง
ความทุกข์เป็นสิ่งท้าทายความสามารถ...
ต่างจากความสุข...ที่ทำให้ อ่อนแอ มองโลกง่ายๆ แคบๆ

ความสุขเหมือนฝนพรำสาย...
อ่อนโยน งดงาม บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข...
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์
ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา...ได้สงบ...ได้สติ...ได้ความนิ่ง...ได้รู้จักโลก...
รู้จักตัวเอง...
รู้จักการเติบโตทุก ๆ ก้าว
ให้กำลังใจตัวเองมาก ๆ บอกตัวเองว่า

โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์
เพราะเมื่อผ่านความทุกข์...ความสุขก็จะรออยู่เบื้องหน้า...
จงใช้ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับชีวิต...

ชีวิตคือ...
การปล่อยให้ตัวเองได้อ่อนแอบ้าง
ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา
บางครั้งเวลาเรารั้งความเข้มแข็งเอาไว้
ความอ่อนแอมันจะมีกำลังแข็งแกร่ง
และทำร้ายเราได้ง่ายขึ้น

ในวันที่เราอ่อนแอ ยอมรับเถิดว่าเราอ่อนแอ
ไม่ต้องดันทุรังบอกว่า ตัวเองยังไหวอยู่
ในวันที่เรารู้สึกแพ้ ยอมรับเถิดว่าเราไม่ชนะ
ไม่ต้องหลอกตัวเอง เพื่อที่จะได้เป็นคนเข้มแข็ง
ความอ่อนแอไม่ได้น่ารังเกียจแต่อย่างใด

ถ้าเราทำดีที่สุดแล้ว
ก็หมายความว่า เราได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว
ถ้าเราทำดีที่สุดแล้ว
ก็ไม่เห็นต้องเสียดายเวลาเลย
ถ้าเราทำดีที่สุดแล้ว
จะแพ้หรือชนะก็ไม่ใช่ความหมายใหญ่โตอะไร
ประเด็นคือ...เราเคยยอมรับบ้างไหม
ว่าเราก็เคยอ่อนแอ

กับใครคนนึงที่ได้เวียนวนมารู้จักกัน...

รู้สึกถึงความเป็นมิตร ... รู้สึกดีๆและอบอุ่น ...

วันนึง...ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตาม ...

ที่ทำให้เกิดการจากลา ...

เพียงแค่ได้ระลึกถึง ... ก็มีความสุขแล้ว ... ^^

อยากบอกว่าในช่วงเวลาที่ได้รู้จักกัน ...

คือวันเวลา ที่มีความหมาย ... มากมาย ...

ทำให้ได้พบว่า ...

ในช่วงชีวิตนึง ...

ความงดงามในชีวิต ...

... มีอยู่จริง ...