คอย...
ความรักมักบอกให้รอคอย
ด้วยรอยยิ้มแสนเหว่ว้า
และน้ำตาเปียกเปื้อนริมแก้ม

หวัง...
ความรักมักบอกให้มีความหวัง
แม้ดวงใจเปี่ยมล้นไปด้วยความเศร้า
ในขณะที่เงาแห่งความเศร้ากำลังทอดมาถึง

กระทั่งค่ำคืนที่ไร้ประกายดาวบนท้องฟ้า
ความรักยังปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมาจุดไฟ
ปล่อยให้มันสว่างไสวไปพร้อมกับดวงใจที่มอดไหม้
บางครั้ง...
ความรักดูไม่ต่างอะไรจากเปลวเทียนที่หลั่งน้ำตา

ท้องฟ้า...มืดมิด...ไร้แสง
สายลม..รุนแรง..หวั่นไหว
ฝนพรำ...ฟ้าร้อง...ก้องไพร
รู้สึก...เหงาใจ...ไร้เธอ

      ความเหงา...มาเยือน...อีกหน
ทำร้าย...ใจคน...ปวดร้าว
ปล่อยใจ..ให้อยู่..กับเหงา
เหว่ว้า..อ้างว้าง..เดียวดาย

     ยามเมื่อ..สายฝน...โปรยปราย
นกน้อย...บินว่อน..กลับรัง
เปียกฝน...สลัดตัว..คลายฝน
ท่ามกลาง...พายุ...รุนแรง

    ยามนี้...หวนให้..เฝ้านับ
เม็ดฝน...โปรยหลั่ง...จากฟ้า
เป็นอยู่...อย่างนี้...ทุกเวลา
แผ่นฟ้า..กว้างไกล...จริงจริง